Soms fluistert achter taal een beschroomde wereld die gevonden wil worden. Een wereld die doorgaans verborgen blijft achter stotende klanken. Achter houterige woorden die aanduiden. Wijzen, kijk, dit is het. Beschrijvers van het waarneembare. Maar hoe nuttig ook, ze staan als wachters voor de poorten van het onzegbare. Als soldaten voor een verbindend onzichtbaar web waar wij mensen als vuurvliegjes in dansen. Een wereld die jou soms vindt in een zonsopgang, via iemands blik, religie, kunst, muziek of in levensstormen. Een wereld waarvan je misschien niet wist dat je daarnaar zocht. 

Transmuzerie is ontstaan uit een verlangen om woorden te vinden voor deze wereld. Niet om iets uit te leggen, maar om gleeën te blazen in mistige sluiers. Om te ontsluiten. Transmuzerie is bestemd voor wie schoonheid een verrukking is en het mysterie een geliefde. 

De schrijfster van deze bundels — Heleen Verberg — staat midden in de samenleving maar schrijft in het oog van de stilte. 
Zij claimt de waarheid niet maar rijgt indrukken, inzichten en fluisteringen aan elkaar. Ze bedacht niet de stroom of diens meanderen maar verlegt slechts de kiezels die ze torsen kan, om ruimte te bieden aan dat wat nog geen taal heeft. Haar poëzie zoekt reisgezellen. Ben jij dat toevallig?